Σε αυτή την παγωμένη ερημιά της σκέψης και του χιονιού, ξυπνάς σε μια σιωπή τόσο απέραντη που νιώθεις σαν να σε ακούει. Το τοπίο εκτείνεται ατελείωτα, κάθε κατεύθυνση ίδια, κάθε σκιά μια ηχώ του δισταγμού σου. Αρχίζεις να περπατάς — όχι επειδή ξέρεις πού να πας, αλλά επειδή το να στέκεσαι ακίνητος είναι σαν να παραδίδεσαι στο ίδιο το κρύο.
Ενημερώθηκε στις
14 Νοε 2025