Í þessari frosnu óbyggð hugsunar og snjós vaknar þú við svo víðáttumikla þögn að þér finnst eins og hún sé að hlusta á móti. Landslagið teygir sig endalaust, allar áttir eins, hver skuggi eins og bergmál af hikinu þínu. Þú byrjar að ganga – ekki vegna þess að þú veist hvert þú átt að fara, heldur vegna þess að kyrrstaðan er eins og að gefast upp fyrir kuldanum sjálfum.