ამ გაყინულ, ფიქრებისა და თოვლის უდაბნოში, იღვიძებ ისეთ უზარმაზარ სიჩუმეში, თითქოს უკან გისმენს. პეიზაჟი უსასრულოდ იჭიმება, ყველა მიმართულება იდენტურია, ყოველი ჩრდილი შენი ყოყმანის გამოძახილია. სიარულს იწყებ - არა იმიტომ, რომ იცი სად წახვიდე, არამედ იმიტომ, რომ უძრავად დგომა თავად სიცივეს დანებებას ჰგავს.