In deze bevroren wildernis van gedachten en sneeuw word je wakker in een stilte die zo onmetelijk is dat het voelt alsof die terugluistert. Het landschap strekt zich eindeloos uit, elke richting is identiek, elke schaduw een echo van je aarzeling. Je begint te lopen – niet omdat je weet waar je heen moet, maar omdat stilstaan voelt als je overgeven aan de kou zelf.